Nos recunchos do povo

Nos recunchos do povo

coñeceronse  de nenos

xogando po las ruas,

o caron da igrexa

coma outros nenos e nenas.

e co correr do tempo

ian medrando xuntos,

ana e xabier

brincaban po los camiños.

xuntos sempre

facianlle trastadas a o vello crego,

enchendolle

a igrexa cos eus berros e risos,

cada vez van sendo

un pouco menos  nenos.

ó vello fonso miraos medrar

dez, dezasete,

son anos que han pasar,

vinte, trinta xa an chegar.

Ali tras os pinos

bicaronse onte ,

por vez primeira.

camiñan hoxe collidos das mans

e fuxen quera outros luagais,

agoganse tralos portais

e tremen cando lles ladran os cans.

Co voar do tempo

decidiron casar,

a cordaron co vello fonso

dia, hora e lugar.

Nos recunchos do povo

quedan gardados seusrisos, seus berros,

agora soan seus bicos.

II

Naceu fai uns días

O seu neno primeiro,

Bautizouno  o vello fonso

Co nome de Piñeiro.

Nos recunchos do pobo

Soan as campas,

¡naceu  outro neno!

Pa correr po las ruas.

Co boar do tempo

Xavier e  ana,

 Vanse facendo vellos

 Onte falaban,

No xardin da igrexa.

¿lembraste? Decialle el

Si lembrome soslaiaba ela,

Ainda te sego a querer,

Decialle no  oído el,

Eu a ti tamen

respostaballe ela,

ea primeira vez que mo dis

decialle el,

¡mentireiro e a primeira vez que mo dis ti!

Respostoulle ela.

O decir esto abrazanse

por derradeira vez,

asi os atopei

 onte pola mañan.

Sei que nun  ultimo esforzó

Achegaron as suas bocas,

Para darse  un  ultimo bico

E decise adeux.

Onte resoaron

Soslaios, vagoas, e campas

Cando  os vecinos souberon,

Que bicandose morreron.

III
Adeus

Vellas  ruas

Vellas fontes,

Adeus dixeron

Aqueles nenos,

Que xogaban onte

Po lo monte,

Adeus dixeron

Aqueles nenos

Que se bicaban,

Baixo as pontes

Adeus amigos,

Adeus fontes.


                                                                                jesus yardo